Een brief van ds. Manders

Bemind schaap,

Mijn naam is Manders en ik ben dominee. Ik ken u helaas niet, maar u zult míj wel leren kennen, begin oktober bij uw bezoek aan de voorstelling Spoken. En niet alleen mij maar ook Helene en Oswald Alving, en Regine en Jacob Engstrand. En niet te vergeten… enkele spoken. Wij zijn allen creaties van de heer Henrik Ibsen, u weet wel: de gevierde toneelauteur uit Noorwegen. Hoewel hij al heel lang niet meer onder ons is, leven wij voort omdat theatergroepen als GARP Spoken gelukkig blijven opvoeren.

U zult van uw bezoek geen spijt krijgen! U zult de zondige mens zien, maar ook – bij tenminste één persoon – zijn inkeer en berouw. Dat zal voor u een bemoediging zijn. Maar ook voor mij want ik ben er als zielenherder slechts op uit dat zoveel mogelijk van mijn schapen worden gered. En dat valt nog niet mee, kan ik u zeggen. Neem nu, Helene Alving. Ik zeg haar tijdens elke opvoering van Spoken opnieuw heel duidelijk dat ik haar nooit, zelfs niet in mijn meest geheime gedachten, anders heb gezien dan de vrouw van een getrouwde man. Maar het lijkt er toch niet echt in te gaan bij haar. Ze is het toonbeeld van een mens met een gevaarlijk eigengereide geest, en tijdens mijn verblijf op haar landgoed Rosenvold slaag ik er maar mondjesmaat in om haar dat duidelijk te maken. Goed, ze blijkt in haar huwelijk het nodige te hebben meegemaakt, maar dat is toch nog geen reden om aanstoot te geven en haar goede reputatie op het spel te zetten? Aanstoot geven is trouwens iets wat je überhaupt nooit moet doen, zeker niet als dominee. Net als gebouwen verzekeren, want dan denken de mensen dat je onvoldoende vertrouwen hebt in een hogere voorzienigheid. Kranten en tijdschriften zullen nooit nalaten je dat op een kwaad moment voor de voeten te werpen! Ook in mijn tijd moest je dus al enorm oppassen met de pers. Wat dat betreft verandert er weinig.

En dan de heer Jacob Engstrand. Met al z’n zwakheden toch een ontroerende man. U zult het zien! Bij hem slaag ik gelukkig wel in mijn levenslange missie: hij blijkt vatbaar voor mijn aansporingen om een onberispelijk leven te gaan leiden. Dat kost me wel de nodige gesprekken, maar het resultaat is er naar. Meer verklap ik niet, want anders zou u niet meer hoeven komen, haha. Om dezelfde reden laat ik u over Oswald Alving en Regine Engstrand in het ongewisse. Laat ik alleen dit zeggen: het is allemaal niet fraai waar ik tijdens mijn bezoek aan landgoed Rosenvold achter kom. En dat is zacht uitgedrukt. U zult het na afloop met mij eens zijn, veronderstel ik. Ik sta er open voor om tijdens de meet and greet met u in discussie te gaan. Ik ben benieuwd naar uw opvattingen in deze, al ga ik er wel van uit dat ze minder hoogstaand zijn dan ik graag zou willen. Maar goed, het zou misschien ook wel te veel gevraagd zijn geweest dat u zich wat dat betreft had kunnen meten met de mensen in Noorwegen. Over het algemeen zijn mijn landgenoten nog behoorlijk rechtschapen. Mijn ervaring is dat hoe zuidelijker je komt hoe beroerder het wordt! Dus ja, ach.

Dan nog iets over de techniek. In de oertijd van Spoken, dus in de 19de eeuw, had je natuurlijk helemaal niet wat u nu bij GARP wel zult meemaken. Ik doel op muziek tijdens de voorstelling, en ook op zoiets als videoprojectie… Met name dat laatste is voor mij iets onbegrijpelijks. Ik moet er ook erg aan wennen moet ik u bekennen, want ik ben in al die jaren zelf helemaal niet veranderd: ik ben dezelfde die ik altijd geweest ben en ga dus hoegenaamd niet met mijn tijd mee. Wel zo handig voor u want dan weet u wat u aan mij heeft! En mijn geweten is zuiver, laat ik dat er dan maar meteen bij zeggen.

Tot ziens op 5, 6, 7 of 8 oktober aanstaande. Hoort, zegt het voort!

Hoogachtend,

Uw toegenegen ds. Manders

0 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *